21 Μαρτίου | Παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού και παγκόσμια ημέρα ποίησης

2018-03-21 18:52

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως η παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού καθώς και η παγκόσμια ημέρα ποίησης.  Στο πλαίσιο αυτό στο σχολείο μας προβλήθηκε η βραβευμένη με όσκαρ ταινία "Ο Μισσισιπής καίγεται", ενώ πιο πριν απαγγέλθηκαν ποιήματα με θέμα τον ρατσισμό.  Μεταξύ αυτών και το ποιήμα του μαθητή της Γ' Τάξης, Μανθαιάκη Χρήστου:

 

 

 

 

 

 

Ίσως να είμαι αλβανός, βούλγαρος η ρουμάνος,

μα εχω δικαιώματα, κι εγώ όπως και κάθε άλλος.

Με χώρα διαφορετική, με δικαιώματα ίσα,

Da vinci με χαμόγελο όπως τη Μόνα Λίζα..

Σαν άνθρωπος κι εσύ και εγώ, έχουμε ίδιο αίμα,

κρίνε με από την καρδιά, και όχι από το βλέμμα.

Να σκέφτεσαι κάποια στιγμή, λίγο πριν με μειώσεις,

ότι μπορεί κάποια στιγμή, το ίδιο να βιώσεις.

Και μια που φτάσαμε ως εδώ, θα πω μια ιστορία,

για κάποτε, σε ενα χωριό, σε μια μικρή πλατεία.

Ήταν λοιπόν ένα παιδί, ήταν στην εφηβεία,

ήτανε συμπαθητικός, από την Αλβανία...

Πρώτη φορά ξεκίνησε, να πάει στο σχολείο,

του έκανε εντύπωση το ωραίο το τοπίο..

Εκείνος είχε όνειρο, να έρθει στην Ελλάδα,

ένιωσε στη ψυχούλα του, να μπαίνει μια φρεσκάδα...

Μα δυστυχώς τα πράγματα, χάλασαν μία μέρα,

άδεια τα συναισθήματα, σκόρπια σαν τον αέρα..

Οι άλλοι δεν τον ήθελαν, του λέγανε να φύγει,

και έμενε έτσι το παιδι, το χάος να τον τυλίγει...

Γέλαγαν με τα ρούχα του και με την προφορά του,

εκείνος έκλαιγε συχνά, με πόνο στην καρδιά του...

Μετά καθώς προχώρησε, σκόνταψε σε μια πέτρα,

τον είδαν οι συμμαθητές, μπροστά τους κατι μέτρα..

Έτρεξαν όλοι πάνω του.. απλά να τον χτυπήσουν,

προτίμησαν να τον πονάν, κι όχι να βοηθήσουν...

Μετά τα πράγματα άλλαξαν και βρήκε ένα φίλο,

να έχει κάποιον να χαρεί και δεν του δίναν ξύλο...

Ύστερα από όλα αυτά, πέρασε ένας χρόνος

είχε τον φίλο του μαζί και πέρασε ο πόνος..

Ο φίλος ήταν Έλληνας, έξυπνος, μορφωμένος

το θύμα πια ελεύθερος και όχι εγκλωβισμένος..

Οι θύτες έμειναν εκεί.. Μόνοι και απελπισμένοι,

δεν πέτυχαν στο μέλλον τους, βγήκανε ηττημένοι

Παρόλο που ανώτεροι, νόμιζαν ότι ήταν,

ούτε πετυχημένοι πια, στη ζωή τους δε βγήκαν...

Να νοιάζεσαι συνάνθρωπο κι ας είναι από άλλη χώρα,

να αγαπηθούμε όλοι μαζί, όση μας μένει ώρα...

Αυτά τα δικαιώματα, να μη μείνουνε γκρίζα,

να σαι ο da Vinci να γελάς, όπως η Μόνα Λίζα.

Μανθαιάκης Χρήστος (Γ2), Μάρτιος 2018