Τα όνειρά μας | Καρίκη Σεβαστή (Γ2)

2014-04-22 10:04

 «Τα όνειρά μας»

 Η ζωή μου, ένας δρόμος γεμάτος διασταυρώσεις.  Με οδηγό την συνείδηση και χάρτη τα όνειρα.  Μία λέξη τόση μικρή, με τόσο μεγάλη έννοια.  Προσδοκίες που πηγάζουν από παντού.  Ελπίδες σκόρπιες, περιμένουν το φώς.  «Η ελπίδα η μόνη ευνοϊκή θεότητα που έμεινε ανάμεσα στους ανθρώπους.  Οι άλλες μας έχουν εγκαταλείψει κι ανέβηκαν στον Όλυμπο...  Μα ο άνθρωπος, όσο βλέπει το φως του ήλιου, χαίρεται τα αγαθά της ελπίδας» είπε κάποτε ένας σοφός.  Τον πιστεύω…  Περιμένουμε να έρθει αυτό που θα μας κάνει να αναμένουμε κάτι νέο.  Αδιαφορούμε γι’ αυτό που κάποτε θα μας γέμιζε.  Αυτό θύμισε μου, πως λέγετε;  Μάλλον απληστία.  Και η απληστία είναι κακό πράμα.  Σε τρώει.  Δεν είναι κακό να νομίζει ο άνθρωπος ότι έχει κάτι δικό του.  Είναι φυσικό να αγαπάει κανείς τον εαυτό του, μόνο που ο εγωισμός πρέπει να κατακρίνεται.  Δηλαδή όχι το να αγαπάς απλώς τον εαυτό σου, αλλά το να τον αγαπάς περισσότερο απ' ό,τι πρέπει.  Να κάτι άλλο που μισώ, το «εγώ» εκείνων.  Το δικό μας.  Υπερισχύει δίχως να το αντιληφθείς, γι’ αυτό και θα ‘ρθει η ώρα που θα στερηθείς ή θα σου στερήσουν.  Τότε εσύ θα λες «με αδίκησαν».

 Μα δε φοβάμαι.  Ή τουλάχιστον έτσι λέω μέσα μου.  Έτσι θέλω να δείχνω.  Δυνατή.  Στην πραγματικότητα ζω το σήμερα, τρέμω για το αύριο.  Αγωνιώ γι’ αυτό που θα μας ξημερώσει.  Δε θέλω να σκέφτομαι πως αυτά για τα οποία ζω, θα χαθούν την επόμενη στιγμή…  Οικογένεια, φίλοι, πάθη, όνειρα…

 Για μένα πάθος είναι ο χορός και όπως κάθε ένας που ζει για τα πάθη του, έτσι και εγώ αναπνέω μέσα από αυτόν.  Σ’ αυτά που ελπίζουμε, που αγαπάμε, πρέπει να τα δίνουμε όλα δίχως φόβο.  Να πιστεύουμε σ’ αυτά.  Να φιλοδοξούμε…  Όταν σκέφτεσαι ότι ίσως δεν μπορείς, έχεις δίκιο.  Δεν μπορείς.  Η πίστη είναι εκείνη που μας ωθεί στο να δούμε το περιεχόμενο και όχι το εξώφυλλο.  Να πούμε «μπορώ».  Να ζούμε…  Θέλω να φωνάξω για όλα εκείνα που δεν έκανα και ήθελα να κάνω μα ξέρω πως οτιδήποτε παραμείνει απραγματοποίητο σημαίνει πως για κάποιο λόγο δεν έπρεπε να γίνει ή απλώς της μοίρας δεν ήτανε γραφτό.  Κι ας μην πιστεύω σε «γραμμένα πράγματα» και αντίστροφα ιστορικά.  Ο άνθρωπος φτιάχνει το πεπρωμένο του.  Σύμφωνα με τον Πόπλιο Σύρο, δεν έχει αξία να ζήσεις πολύ, αλλά να ζήσεις καλά.  Μην στοχεύεις στον πλούτο, δεν είναι αυτός που θα σου φέρει την «καλή» ζωή.  Μπορεί να προσφέρει χαρά μα όχι αγάπη.  Και η αγάπη είναι αυτό που δίνει νόημα στην ζωή, που δεν είναι τίποτα άλλο, παρά ένας αγώνας για την ύπαρξη, με τη βεβαιότητα ότι στο τέλος θα νικηθούμε.  Η διαφορά κρίνεται στο αν θα αγωνιστούμε δίκαια κι αν το τέλος φαντάζει όμοιο για όλους.  Διαρκεί λίγο για όσους κάνουν το καλό, αλλά για όσους κάνουν το κακό, μια μόνη νύχτα είναι ένας άπειρος χρόνος.  Προτιμώ να διαρκέσει λίγο δίχως φθόνο και έγκλημα παρά πολύ μέσα στην μιζέρια και το σκοτάδι.  Κάποιες φορές ο βίος είναι σκληρός μα εκεί είναι που πρέπει να παλέψεις.  Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς!  Αν δεν πέσεις δεν θα μάθεις.  Και θα μάθεις μόνο, όταν δεν σκοντάψεις για δεύτερη φορά στην ίδια λακκούβα.

 Κάποιες φορές αναρωτιέμαι…  Που ανήκω;  Τι πιστεύω;  Κι όμως ξέρω.  Ανήκω σε μένα, πιστεύω στα όνειρα μου.  Ξέρω πως οι ελπίδες είναι τα όνειρα όσων δεν κοιμούνται…  Και εγώ δεν κοιμάμαι ποτέ.

  Η μαθήτρια

Καρίκη Σεβαστή (Γ2)